آن گوشه ی دنج سمت چپ

هوشنگ گلشیری

mehdirabbi — Sun, 18 Oct 2009 13:46:18 GMT

*...دراز کشیده به پشت فقط به بازی سایه ی عظیمش بر این یا آن دیوار نگاه می کرد ،گاهی

یک دیوار و تمام سقف را می پوشاند . بالاخره هم خوابش برد . کی لباسهایش را کنده

بود؟بی بی هنوز خواب بود ،لباس پوشید و اول طرح کاملی از صورتش زد ،بعد هر عضو

صورتش را جدا جدا کشید . گردنش را هم کشید .گوشه ی لحاف را لوله می کرد و جلو

می رفت . بی بی بیدار شد ،گفت:«آنجا نشسته ای که چی ؟بیا ور دل خودم .»

احتیاجی نبود ،مثل همه ی آن دختر بچه ها که اول باش بخوابد و بعد دست بکشد . دست و

آغوش یا بهتر دست و خواهش یکی بود انگار با هر دو پنجه بکشد یا با هر ده انگشت ببیند .

می گفت:«خوشا به غیرت تو ،گفتم پیر شدم ،پنج سال بود مرد ندیده بودم ،انگار بگیر هزار

سال .»

او هم ندیده بود ،همه اش به بعد یا قبلش فکر می کردند . برای همین مست می شدند .

همین را بایست می کشید ،همانطور که یک جفت بایست باشند . صبح که خداحافظی

می کرد بانو می گفت :«باز هم که می آیی؟»

«اگر عمری بود .»

کدخدا می گفت :«بر می گردند ،همه شان ،تو هم بر می گردی .»

*از مجموعه ی «خوابگرد و داستانهای دیگر »-نشر پویا -مشهد -اول تابستان ۱۳۶۹

** این داستان گلشیری به نظرم در حد و اندازه ی یک دوره ی کامل داستان نویسی است .

*** زن زیبایی می گفت :«دوست دارم به همه ی مردانی که می گویند عاشقم شده اند

پاسخی مثبت دهم . دوست دارم همه ی آنها را در آغوش گیرم . دوست دارم همه شان را

زیر پر و بالم بگیرم . همه را عاشقی بیاموزم . همه را ... حتی آنهایی که فقط به تنم چشم

دوخته اند و آن را می خواهند . می گفت : اینجا همه تشنه اند ، همه تشنه اند . ببین چقدر

خسته اند ،ببین چقدر ضعیفند . ببین چقدر کودک مانده اند .... همه تان بیایید ،همه تان بیایید...

رها کردن، رهایی، رها

mehdirabbi — Tue, 22 Sep 2009 21:26:18 GMT

امروز دقیقن یک ماهی می شود که دوباره شروع به کار کرده ام . با عنوان «حسابرس» در شرکتی

خصوصی در تهران .البته کارها ماموریتی ست و شهرهای مختلفی را باید بروم که البته این آوارگی و

لا مکانی را بسیار دوست دارم .سه ماهی ست از اهواز رفته ام و رفته ام و دارم می روم .مدام از او

دور می شوم . با هر گامی که بر می دارم با هر نفسی که می کشم .اهواز دوست خوبی بود برایم اما

نمی توانست پا به پایم بیاید . شاید هم نمی خواست . دوستش داشتم و او هم .اما «نمی توانست ».

خیلی وقت ها ،خیلی چیزها ،خیلی آدم ها و خیلی مکانها «نمی توانند»،«نمی خواهند »،

«نمی فهمند »،«نمی شوند »و من برای همین می خواهم رهایشان کنم . اما همیشه

دوستشان خواهم داشت . شاید به خاطر «نتوانستن » هایشان .

در این چند ماه شیراز و اصفهان و تهران را دیده ام و «تهران » را برگزیده ام برای ماندن . و «ماندن »

چه معنایی می تواند داشته باشد وقتی تو همیشه آماده ی رفتنی ؟!

«ماندن » مثل همه چیز این جهان می تواند باعث هر نتیجه ای شود . گاهی بزرگ و مغرورت می کند

،عمیق و صبورو وفادار .گاهی حقیر و ناتوانت می کند ،ضعیف و نابینا . چه کسی می داند چه وقتی باید

برود و چه وقتی باید بماند؟

شاید بزرگترین درسی که از «ماندن » آموخته ام ،کسب توانایی «دوست داشتن » هر چیزی و هر کسی

و هر مکانی که کوچکترین قابلیتی برای «دوست داشته شدن » دارد ،بوده است .اینکه بتوانی

کوچکترین ها را هم ببینی و با مقاش حوصله بیرونشان بکشی حتی از توده ی لجنی که آنها را

فرا گرفته .

این درس را مدیون «ماندن » در «اهواز » هستم . حالا می دانم که اگر این درس را نمی آموختم

«رفتن »و «ماندن»«از »و«در» هر جایی ،هر موقعیتی ،کنار هر انسانی ، روی زیبای خودش را عیان

نمی کرد . شاید حالا بعد از این سالها، در آستا نه ی پایان دهه ی سوم زندگی ام ،آموخته ام چه

زمانی باید «رها کنم » هر چیزی ،هر کسی و هر جایی را .

پی نوشت ۱:گاهی کاری می کنی در اوج هیجان و عصبیت و بعد می بینی کاملا درست عمل کرده ای .

می دانی چه لذتی دارد؟

پی نوشت۲ : این روزها مجموعه داستان«برادران جمال زاده » و مجموعه مقالات «تاروشنایی بنویس»

«دکتر احمد اخوت » را خوانده ام و لذتها برده ام ،به خصوص از دومی . بخوانیم و بیاموزیم .

برای این روزها

mehdirabbi — Wed, 12 Aug 2009 21:59:18 GMT

من فکر می کنم

هرگز نبوده قلب من

این گونه گرم و سرخ

احساس می کنم

در بدترین دقایق این شام مرگ زای

چندین هزار چشمه ی خورشید

در دل ام

می جوشد از یقین

احساس می کنم

در هر کنار و گوشه ی این شوره زار یأس

چندین هزار جنگل شاداب

ناگهان

می روید از زمین ...

* از شعر «ماهی » از دفتر «باغ آینه » احمد شاملو

** آیا شاعران پیامبرانند؟

*** یادم می آید در دعواهای نوجوانی ، زمانی برنده بودم که ابتدای دعوا ،در حد مرگ کتک میخوردم . آن نفرتی که می گذاشتم جمع شود در عضلاتم . آن نفرت . بزن رفیق . نابودم کن .

غزاله علیزاده

mehdirabbi — Mon, 10 Aug 2009 10:01:18 GMT

«یونس !تو هیچ وقت دلبسته ی کسی شده ای ؟»

چشم چپ مرد درخشید:«بله،رشته ی جادویی واژه ها ،تصاویری که تنها یک بار در تیرگی می درخشند،برای شکار آنها روز و شب در کمین می نشینم .گاهی خودشان می آیند ،اندامم به رعشه می افتد . تا صورت مادی نگیرند ،برای نجات راهی نیست.»

«چه تصاویری ؟»

«فرق نمی کند :لیوانی خالی ،لبخند زود گذری پشت پنجره ،رویش دانه یی از ترک خاک ،باریکه ی نور صبح روی کرکهای ساعد انسانی خفته ،پرچینهای زیر باران ،موریانه ای که از درون ،چوب کهنه را شیارمی زند.تک تک تصاویر مهم نیست ،هستی از ترکیب آنهاست ،ساختن جهانی هماهنگ،در برابر هرج و مرج ،همسرایی آواها،آهنگ آفرینش.»

وهاب به پاره های ابر صورتی در آسمان عصر نگاه کرد :«پس کی زندگی کرده ای ؟»

«تا نوک قله ها بالا می رفتم ،رودخانه ی کف کرده را نگاه می کردم ،روی علفها می خوابیدم ،سایه ی ابرها ،بر دره ها پیش می رفت .درپنج سالگی پیر شدم ،حالا هیچ سنی ندارم . گردش زمین و زمان را بیهوده می دانستم . بعد ها اعتقاد پیدا کردم در بیهودگی معنایی ست ، هر رابطه ایی به اصل خودش می رسد و گرنه نابود می شود .(دستها را بر سینه صلیب کرد)از صورتهای مجازی ،سایه های فانوس خیال ،طرحی نو رقم می زنم ،دل به این کمال می بندم .»

* از کتا ب« خانه ی ادریسیها »،غزاله علیزاده ،انتشارات توس

**کتاب خواندن کار وقت گیری ست . گاهی خسته کننده است . گاهی حتی آزار دهنده است . اما آن وسط اگر شانس بیاوری و بخت هم با تو یار باشد ، چیزهایی کشف می کنی و جمله هایی جلویت فوران می کند که همه ی آن خستگی را از تنت بیرون می کند .

*** داستا نهای علیزاده کند و آرام پیش می روند انگار موقع نوشتن مدام وسواس آن داشته همه تصویرها و معانی نهفته در آن لحظه ی داستانی را بروبد و روی کاغذ بیاورد و حتی تکه ای جا نماند . اما این انگار خاصیت کلام است ،اینکه او چیزهایی را گفته بی آنکه نوشته باشد .

منیرو روانی پور

mehdirabbi — Thu, 06 Aug 2009 08:21:18 GMT

زنها عقب کشیدند . دایه با تشر گفت :«محکم بگیرینش.»و دوباره تخم مرغ را فشار داد. زنها ساکت نگاه می کردند.انگشت دراز دایه را دید که مثل ماری لای شلیته اش می پیچید،دایه انگشتش را پاک می کرد:

«روغن»

لیزی و سردی انگشت دایه را میان پا یش حس کرد . خیس عرق شده بود . سردش بودو می لرزید . دایه انگشتش را که بالا گرفت صورتش از هم شکفت . چشمانش برق زد . زنها چشم به دهان او ساکت ماندند . دایه دستش را با حوصله به طرف نخلها آنجا که جن پیر خانه داشت تکان داد و گفت :

«شکر...»

صدای کل در آبادی پیچید .زنی قندانی را روی سرش خالی کرد . مادر روی دست زنها غش کرده بود .مریم با چشمانی مات نگاه می کرد.دایه پیر با دست روغنی جلو آمد و او را که بی حرکت افتاده بود بوسید و گفت:

«خانم دکتر ...ننه ات رو سر بلند کردی ...آبادی رو سر بلند کردی .»

مریم چیزی نمی شنید به جز صدای باد که در میان سنگهای شیطان کمانه کرده بود.

*از داستان «سنگهای شیطان » در مجموعه ای به همین نام -چاپ اول ۱۳۶۹-نشر مرکز

** منتظرم برای دیدن رمان ها و داستانهای جدید خانوم روانی پور . برای خواندن وآموختن .

*** محمد حقوقی و اسماعیل فصیح و سیف ا... داد و دوستان بسیار دیگری از بین مان رفته اند در این روزها .نمی دانم چه حرفی باید بزنم . حرفی نیست .

رنگ ها

mehdirabbi — Thu, 02 Jul 2009 09:59:18 GMT

«من قادرم در این دنیا به کمک نقاشی و بدون احساس نیاز به خدای مهربان گام بردارم اما من انسانی

رنج دیده ام و نمی توانم بدون آنچه بزرگتر از من است به حیات خود ادامه دهم .تمامی زندگی من در

نیروی خلاقیت خلاصه شده است . می خواهم مردان و زنان را به شکلی جاودانه به تصویر بکشم و آنانی

را که پیش از این با هاله ای قدسی بر گرد سرشان نقاشی می شدند با تاباندن نور و لرزش رنگهای خود

دوباره بنمایانم.می خواهم عشق میان زن و مرد را به کمک دو رنگ مکمل یکدیگر نشان دهم و این

عشق را با مخلوط کردن رنگها و ایجاد تضاد میان آنها و بیش از همه به کمک لرزاندن رنگها در کنار هم

بنمایانم .می خواهم این کار را با کشیدن حالت روحانی ستاره ای درخشان از میان زمین تیره و تار

نشان دهم .»

*«ونسان ون گوگ» نوشته ی هربرت فرانک -برگردان محمود رامبد- نشر هرمس

**بیانیه ی شماره ی ۹ میرحسین موسوی http://khabaronline.ir/news-11876.aspx

حسرت

mehdirabbi — Mon, 22 Jun 2009 15:42:18 GMT

آه خدایا چقدر دوست داشته ام توی صورت بعضی ها فریاد بکشم : کوچولو کوچولو کوچولو کجاست

پستانکت ؟ کجاست پستانکت ؟ ریش و سبیل هایتان را بتراشید پستانک بمکید پستانک بمکید !

باز هم خودم را می خورم .باز هم پشیمانم از محبتی که ریخته ام در جوی .

پی نوشت۱ : گاهی پشیمان می شوم از عمری که گذاشته ام به پای خیلی چیزها خیلی کس ها .

پی نوشت ۲: دوستم می گوید انسانها را رها کن موجودات مهمی نیستند . جنگلهارا دوست داشته

باش . به درخت ها اعتماد کن . دریا را عاشق باش . نمی داند چقدر ... .

پی نوشت ۳:http://eslah.malakut.org/2009/06/post_101.html(آخرین بیانیه ی میرحسین موسوی)

پی نوشت ۴: امیدوارم . امید دارم . امید . به آزادی به انسان به صداقت.

دست های من و تو

mehdirabbi — Thu, 11 Jun 2009 21:08:18 GMT

*ستاد میر حسین موسوی -اهواز-زیتون کارمندی

** مرتبط : http://tajrobehaye-azad.blogfa.com/post-463.aspx

عباس کیارستمی

mehdirabbi — Thu, 04 Jun 2009 07:59:18 GMT

در غیاب تو

گفتگو دارم

با تو،

در حضورت

گفتگو با خویش

In your absence

I converse with you

When you are there

I converse with myself

بدرقه کردم

ماه را

تا دل ابری تیره،

شراب خوردم و خفتم .

I escorted

The moon

Down to the heart of a dark cloud

I drank some win and fell asleep

*از کتاب «گرگی در کمین » برگزیده ی اشعار. ترجمه ی کریم امامی و مایکل بی یرد .انتشارات سخن.

** چند وقت است حسابی دارم لذت می برم از نگاه این مرد به جهان .

رای شخصی و به اجبار من

mehdirabbi — Sun, 31 May 2009 18:09:18 GMT

همه ی کتابها را گذاشتم توی کارتن های سیگار و چنان کلاف پیچشان کردم که هزار و اندی کیلومتر را

دوام بیاورد . نگاهشان کردم . اینها دوستان همیشگی من هستند . خسته ام . دوش می گیرم و اصلاح

می کنم و تیشرت مارک هندوانه ی سبزم را می پوشم و می نشینم پشت فرمان . دوستان نازنینم

چند روزی است ستادی برای میر حسین موسوی بر پا کرده اند دور فلکه ی پارک، زیتون کارمندی . آنجا

هم سبز است جای قشنگی ست . یاد دوم خرداد هفتادوشش می افتم . یاد شب بیداری هایش ،تا

صبح تراکت چسباندن ها ،کتک کاری ها،تهدیدها ،خنده ها ودوستهایی که تا امروز برایم مانده اند . شور

آن وقتها رفته است مدتهاست یخ زده ام شاید هشت سالی می شود . این روزهای آخری حس

دوستان جوان ترم مرا یاد حال و هوای آنروزهای خودمان انداخته . نمی خواهم مثل پیرمردها با آنها حرف

بزنم . نمی خواهم سردی ام را حس کنند . کنارشان می ایستم . تراکتها را کمکشان پخش می کنم .

تا دیر وقت در ستاد می مانم . گاهی جمله ای می گویم اما بیشتر نمی توانم .سکوت در گوشت و

پوستم رخنه کرده است . سعی می کنم چشمانم را باز کنم. سعی می کنم بهتر ببینم . یادم می آید

سال قبل که رفته بودم خانه ی آقای امیر حسن چهلتن تا داستانی برایش بخوانم ،بعد از همه ی

چیزهایی که درباره ی داستان گفت،پررویی کردم و گفتم آقای چهلتن به رسم قدیمی ها چیز دیگری هم

به من بگویید ،نکته ای که نباید هیچگاه فراموشش کنم ،حرفی که باید آویزه ی گوش کنم . خندید .

سکوت کرد . سرش را انداخت پایین .گفت می دانی مهدی باید تاریخ صد ساله ی اخیر ایران را خوب

بشناسی . نه بعنوان یک داستان نویس نه بعنوان یک روشنفکر نه بعنوان یک کارمند یا مهندس یامعلم .

بلکه بعنوان یک ایرانی آگاه به سرنوشت خویش . باید برایش وقت بگذاری . باید برای تاریخ خواندن وقت

بگذاری . خوب فکر کنی ما از کجا حرکت کرده ایم و کجا رسیده ایم ! چرا اینجا رسید ه ایم ! یاد داستانها

و رمان هایش می افتم .« سپیده دم ایرانی»،«تهران شهر بی آسمان» ،... . دم ستاد میر حسین

موسوی بچه ها ایستاد ه اند ، پسر و دختر و پیر و جوان، تراکت می خواهند ،نوار سبز می خواهند

،پوستر می خواهند . بچه ها می گویند استقبال از میر حسین عالی است . خوشحالم . آرامم . چیز

زیادی نمی خواهم . کسی را می خواهم که راست بگوید و شجاع باشد .همین.

پی نوشت ۱:یادمان باشد میر حسین موسوی را بُت نکنیم باید حرفهایش را به خاطر بسپاریم

و در صورت پیروزی اش از اوبخواهیم به وعده هایش عمل کند . باید یاد بگیریم که همیشه

بخواهیم و پرسش کنیم .

پی نوشت ۲:مجبور شدم برای رفع سوءتفاهم تغییراتی در نوشته ام بدهم . میدانم و میدانید که

میرحسین گزینه ی ایده آل ما نیست به هزار و یک ودلیل نگفته که جایش در اینجا نیست . اما من از آنها

نیستم که انتخابات را تحریم کنم و بگویم رای نمی دهم و ... من یک رای دارم و آن را هم به صندوق

می ریزم .انتخابات پروسه ای است که صد سال است برایش خون دل خورده ایم . و عمیقا دوست ندارم

خودخواهانه از دستش بدهیم .

پی نوشت ۳: یادمان نرود که میر حسین است که می تواند در این شرایط برحریف پیروز شود و این

متاسفانه خیلی برایم مهم است .اینکه چرا مردم به آن دیگری(کروبی) کمتر اقبال کرده اند داستان

طولانی تری دارد ! قطار خارج شده از ریل ابتدا باید به ریل برگرددو بعد سرعت بگیرد .

پی نوشت آخر:امیدوارم میرحسین و کروبی به دور دوم بروند . آنوقت شاید بشود تصمیم بهتری گرفت.